Mikey

Er bestaat een cynische uitspraak van een legendarische horseman: “He is a better horseman then me, he can ruin in days what I have build up in years!”

Eén van mijn leerlingen heeft een zeer talentvolle quarter. Toen ik hem een paar maanden geleden voor het eerst ontmoette was ik zeer van hem onder de indruk. De eigenaresse had hem in de kraal gelaten en we hadden een kennismakingsgesprek terwijl we op hek hingen om naar hem te kijken. Ze was verliefd op dit paard (wat ik zelfs na een eerste glimp goed kon begrijpen) en wilde samen met mij er aan gaan werken een goede betrouwbare partner van hem te maken.

Mikey was al ingereden op bekende westernstal en daar had ze hem voor het eerst gezien en ook gereden. Hoewel ze toen mondeling had afgesproken dat ze hem wilde kopen werd Mikey tijdens haar vakantie verkocht aan iemand anders. Ze was daar natuurlijk zeer teleurgesteld en boos over maar het lot was haar goed gezind. Een paar weken later belde de eigenaresse  van de stal op dat Mikey toch weer te koop was. Wat was het verhaal: de koper van Mikey had hem na korte tijd weer terug gebracht naar de westernstal “omdat hij er niets mee kon”.

Nu was hij sinds twee dagen bij zijn nieuwe eigenaresse. Ik was nieuwsgierig geworden naar dit paard. Als ik paarden ontmoet met het label “moeilijk” ben ik altijd zeer geïnteresseerd. Dit zijn de paarden waar je het meest van kunt leren! Om hem eerst eens te leren kennen stapte ik bij hem in de kraal. Dat bracht al wat vuurwerk bij hem teweeg: ook zonder dat ik hem iets vroeg maakte hij spectaculaire moves: spins, steigeren, bokken. Ik weet zijn opgewonden gedrag aan het feit dat hij pas net in een nieuwe omgeving was. Op een aantal signalen van mij vanuit het midden van de kraal reageerde hij overdreven gevoelig maar hij werd toch wat rustiger. Zijn eigenaresse en ik spraken af voor een eerste les.

We zijn al een paar maanden bezig. Mikey is inmiddels goed gewend aan zijn nieuwe plek en het grondwerk gaat goed (al kan hij nog wel eens explosief reageren). Het rijden is een heel ander verhaal. Toen ik na een paar sessies op de grond het zadel op zijn rug legde, reageerde hij als een volkomen groen paard: bokken, rennen alsof hij nog nooit een zadel gevoeld had. Omdat hij zich gedroeg als een groen paard besloot ik hem ook wat rijden betreft als zodanig  te behandelen: over hem heen hangen, one rein stop, de hele riedel.

Een paar sessies verder leek hij klaar voor het rijden. Tijdens het opstijgen beet hij naar mijn been maar toch liet hij me toe. Toen ik eenmaal in het zadel zat was het anders. Het enige wat hij deed was achteruit lopen. Ook als ik niets vroeg. Het koste een aantal sessies om hem enigszins te laten ontspannen met mij op zijn rug. Midden in een drafje kon hij opeens stokstijf stil gaan staan. Door vriendelijk te vragen liep hij wel weer, maar nerveus, gespannen. Na een paar weken accepteerde hij mij goed en konden we ook redelijk ontspannen draven. Inmiddels ziet het er voor een toeschouwer mooi en relaxt uit als we rijden. Langzaam komt de oorspronkelijke Mikey weer terug.

Vandaag kreeg ik mailtje van zijn eigenaresse. Ze had oude filmpjes zitten kijken van zichzelf en Mikey tijdens de proefrit op de westernstal. Ze schreef: “Toch bijzonder om hem dan zo voorwaarts en vrij te zien lopen. Het moet die Belg geweest zijn die in 10 dagen iets in hem heeft geknakt…”

Er is nog een lange weg te gaan om deze 10 dagen met de Belg uit zijn systeem te krijgen en weer vrij in vertrouwen met de mens te werken. Dankzij het filmpje weten we dat het erin zit…